Wanneer de nacht zich terugtrekt en de eerste zonnestralen
door de ramen het paleis binnen vallen,
legt de Muizenkoningin haar kleine harige gedaante af.

In menselijke vorm laat zij haar schatten achter:
geurige kazen, zorgvuldig verzameld van kaasboer tot aan verre landen.

Maar achter haar rug begint een zacht gescharrel.

Kleine witte snuitjes
sluipen uit hun schuilplaatsen.
Pootje voor pootje,
stil en behoedzaam,
tot de eerste kaas uit de schatkist verdwijnt.

En de tweede.
En de derde...

Wanneer de koningin terugkeert,
treft zij haar onderdanen midden in hun feestmaal.

Verbaasd staart zij toe.
De muisjes verstijven.
Kruimels aan hun snorharen,
onschuld in hun kraaloogjes.

Een koningin behoort streng te zijn.
Dat weet zij.

Maar wie kan lang boos blijven op zulke kleine schattige witte wezentjes?

Ze zucht… en glimlacht.

“Vooruit dan, kleine dieven.
Maar laat morgen ook iets voor mij over.”